Category: Ιστορώ

Παλαιολόγου Ι. Ανάργυρος – Δικηγόρος. 6^ος όροφος.

“Πολύ αστείο πατέρα” μουρμούρισα, έστριψα τσιγάρο και κάθισα στα σκαλιά της εισόδου.

Κλείνω τα μάτια. Η πόρτα είναι μικρή και στενή, ίσα που χωράει έναν μεγαλόσωμο άνθρωπο. Μπαίνοντας αντικρίζω στον καθρέφτη το είδωλο μου και πατάω το κουμπί με το νούμερο 6. Στα επόμενα τρία δευτερόλεπτα οι εσωτερικές πόρτες έχουν κλείσει και η μηχανή παίρνει μπρος. Στην στιγμή νιώθω στα πόδια μου την ώθηση που με ανεβάζει προς τα πάνω. Δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον να μου τραβήξει την προσοχή, το είδωλο μου είναι η μόνη παρέα. Το χρώμα που φοράω με χλωμαίνει, αλλά ίσως να φταίει και το λευκό φως που διαγράφει όλα αυτά που δε μπορώ να κρύψω. Ο τοίχος καταπίνει τις σιδερένιες πόρτες καθώς ανεβαίνουμε και διέκρινα τον αριθμό 4 λίγο πριν εξαφανιστεί. “Λίγο ακόμα” και πήρα βαθιά ανάσα. Μετακίνησα την τούφα που σκέπαζε το αριστερό μου μάτι και παρατήρησα τον αντικατοπτρισμό των χεριών μου. “Λίγο ακόμα και τελειώνει” και έβαλα την τούφα πίσω από το αυτί μου όσο η μηχανή έκανε έναν διαφορετικό ήχο και σταμάτησε τόσο απότομα που αναπήδησα. Μισή πόρτα μισός τοίχος και τον αριθμό 6. Αυτό έβλεπα πίσω μου από τον καθρέφτη.

Ανοίγω τα μάτια, πετάω το τσιγάρο, σηκώνομαι από τα σκαλιά και μπαίνω στην πολυκατοικία με τις καφέ πόρτες, το σιδερένιο ασανσέρ και τις μαρμάρινες σκάλες που με οδηγούν έξω από την πόρτα του «Παλαιολόγου Ι. Ανάργυρος – Δικηγόρος» στον 6ο όροφο.

Το μικρό γραφείο είναι λουσμένο στον ήλιο. Ένα παράθυρο που κοιτάζει την ανατολή, γυμνό, με καθαρά τζάμια και ανοιχτά παντζούρια. Δύο δερμάτινοι καναπέδες, καφέ, αντικριστά στο μακρόστενο σαλονάκι υποδοχής. Ένα τραπέζι ξύλινο, με μαρμάρινη επιφάνεια, επαγγελματικές κάρτες και ένα βάζο με απρίληδες. Φρέσκους, δροσερούς, μωβ. Ένας καλόγερος ξύλινος, καφέ, άδειος. Τα προσπερνάω όλα και μπαίνω στο γραφείο με τη μυρωδιά του απρίλη και τις χούφτες σφιχτές.

Ο Παλαιολόγου Ι. Ανάργυρος – Δικηγόρος είναι κοντά στα 70, με ξεθωριασμένα χρώματα μιας περασμένης ζωής. Φοράει καφέ κοστούμι, μπεζ πουκάμισο, καφέ γραβάτα και όταν μιλάει το αριστερό του χείλος σηκώνεται ελαφρά. Στερεώνει στην πλατιά του μύτη ένα ζευγάρι καθαρά γυαλιά και με κοιτάζει πάνω από αυτά όταν μου δίνει το χέρι του και μου δείχνει που να κάτσω. Είναι μια καρέκλα ξύλινη, με κόκκινο βελούδο και φθαρμένα μπράτσα. Η απόσταση της καρέκλας από το γραφείο είναι μικρή, τα πόδια μου στριμώχνονται, η καρέκλα είναι βαριά, το χαλί στα πόδια μου παχύ, οι χούφτες μου σφιχτές και ο απρίλης δε μυρίζει εδώ μέσα. Η ώθηση του σώματος μου αφήνει την καρέκλα αμετακίνητη πάνω στο χαλί, κάτω από το βαρύ μου σώμα και τη βαριά μου καρδιά. Την μετακινώ με τα χέρια. Κάθομαι. Κοιτάζω το γραφείο του, τα τακτοποιημένα δερμάτινα βιβλία πίσω του και τα ανακατεμένα χαρτιά μπροστά του. Οι τυπικές, αναγνωριστικές κουβέντες τελειώσαν και από το δεξί συρτάρι του επιβλητικού γραφείου βγήκε η τελευταία σου επιθυμία για εμένα.

Ο Παλαιολόγου Ι. Ανάργυρος έβαλε και τα δυο του χέρια μέσα στο βαθύ συρτάρι και για μία στιγμή κράτησα την ανάσα μου. Σηκώθηκε με άνεση και τοποθέτησε μπροστά μου ένα μικρό, ξύλινο, τετράγωνο κουτάκι με ένα σκαλισμένο τριαντάφυλλο στο καπάκι και έναν λευκό, ορθογώνιο φάκελο. Τα κοίταξα αμίλητη. Δεν είχα απορίες. Μόνο ένα σφίξιμο στο στομάχι που ανέβαινε στην καρδιά και μου έφραζε το λαιμό. Έστρεψα το βλέμμα μου πάνω του για ώρα. Όταν έφυγες μου στέρησες το να είμαι το παιδί κάποιου και να τον κοιτάζω περιμένοντας να μου πει τι να κάνω.

Πήρα το ξύλινο κουτάκι στο αριστερό μου χέρι, τον φάκελο στο δεξί και βγήκα από το γραφείο. Ανέπνευσα μια ακόμη φορά τη μυρωδιά των απρίληδων, προσπέρασα το σιδερένιο ασανσέρ και κατέβηκα την μαρμάρινη σκάλα. Σε κάθε όροφο το περιεχόμενου του κουτιού, του φακέλου και η καρδιά μου γίνονταν πιο βαριά. Σκέφτηκα τον δρόμο, τη φασαρία, το λεωφορείο που με έφερε εδώ, την κίνηση, τις φωνές, τη ζέστη, την ώρα και σταμάτησα. Στο τέλος του 3ου ορόφου, στο τελευταίο σκαλί της μαρμάρινης σκάλας κάθισα και άνοιξα τον λευκό φάκελο.

“Δεν επέλεξες να είμαι ο πατέρας σου. Εγώ επέλεξα να γίνω πατέρας όταν όλα έδειχναν πως είμαι έτοιμος. Η ηλικία μου, η μητέρα σου και εκείνο το μικρό διαμέρισμα στην Κυψέλη που αγοράστηκε για να κάνουμε οικογένεια. Όταν σε φέρανε στα χέρια μου ήσουν μελανή, γεμάτη μαλλιά και κουνούσες τα χέρια σου συνεχώς. Σε κράτησα μη ξέροντας τι να σε κάνω και κοίταξα τη νοσοκόμα που περίμενε να δει την ευτυχία στο πρόσωπο μου. Σου χαμογέλασα και τότε το ένιωσα. Στο μέτωπο μου, απ’ άκρη σ’άκρη την ένιωσα να σκίζει το δέρμα μου. Δε μπορούσα να τη δω, να την πιάσω-είχα εσένα στα χέρια- αλλά ήξερα ότι ήταν εκεί.

Μεγαλώνοντας έπαιρνες το πρόσωπο μου στα χέρια σου και πέρναγες τα μικρά δαχτυλάκια σου από πάνω της. Μόνο τότε την ένιωθα να με αφήνει για λίγο ήσυχο. Τράβαγες το στόμα μου για να σχηματίσω το πιο μεγάλο χαμόγελο και έτσι όπως τέντωνες τα χαλαρωμένα μου μάγουλα έμοιαζε και αυτή να ξεθωριάζει κάτω από τον ήχο του γέλιου που έβγαζες.

Τα καλοκαίρια έπαιρνε το χρώμα του ήλιου και το χειμώνα γινόταν πιο βαθιά από τον αέρα και το κρύο. Ξύπναγε μαζί μου αχάραγα και με συντρόφευε σε κάθε δουλειά που έκανα, σε κάθε σκαλωσιά που ανέβηκα και σε κάθε μέρος που με πήρε έστω για λίγο μακριά από εσένα. Όλα μου τα μεσημέρια έκλεινα τα μάτια για λίγο και ονειρευόμουν μια ζωή χωρίς αυτή. Μεγάλωσα μαζί της. Και όπως περνούσαν τα χρόνια την ένιωθα να αλλάζει μορφή και χρώμα. Σταμάτησες να περνάς τα δαχτυλάκια σου πάνω από το πρόσωπο μου. Σταμάτησες να τραβάς τα χαλαρωμένα μου μάγουλα για να σχηματίσεις το πιο μεγάλο χαμόγελο. Δεν άκουγα συχνά τον ήχο της φωνής σου. Σε άκουγα όμως να φωνάζεις θυμωμένη και να με κοιτάς αγριεμένη όταν τα όχι μου ήταν πιο μεγάλα από τις επιθυμίες σου. Σε άκουγα να λες πως με μισείς και την ένιωθα να με καίει.

Την ημέρα που έφυγες από το σπίτι έκλεισα τα παράθυρα του δωματίου μου. 19 χρόνια από τότε που σε κράτησα στα χέρια μου, έμεινα μόνος μαζί της. Και για πρώτη φορά δεν ήξερα πως να της αντισταθώ.

Η μάνα μου είχε πει πως αν τα κάνω όλα σωστά, όπως πρέπει, θα αξιωνόμουν να είμαι καλός άνθρωπος στην κοινωνία. Το κακό με το σωστό είναι πως πάντα κάποιος άλλος στο μαθαίνει. Και το δικό μου σωστό σπάνια σχημάτιζε στο στόμα μου το χαμόγελο που ήθελες να δεις. Με μάθαν πως το να ανησυχώ, να προσέχω, να είμαι μετρημένος σε λόγια και σε πράξεις θα με κάνει να έχω τον έλεγχο. Και όταν κυνηγάς τον έλεγχο, χάνεις τη ζωή.

Όταν σε κοιτώ, βλέπω τη ζωή όπως πρέπει να είναι. Και ντρέπομαι που λίγο πριν το τέλος, κάθε που άνοιγες την πόρτα για να με δεις, έβλεπες μόνο αυτή. Ντρέπομαι που της έδωσα όλο το χώρο του μυαλού μου και της ψυχής μου ώσπου στο τέλος φόρεσε τη μορφή μου και έγινε εγώ.

Όλοι λένε πως μου μοιάζεις. Την τελευταία φορά που είδα το πρόσωπο σου πρόσεξα μια ανεπαίσθητη γραμμή απ’ άκρη σ’άκρη στο μέτωπο σου. Και τρόμαξα στην ιδέα πως θα ζήσεις την ζωή σου με την ίδια ρυτίδα ανησυχίας που είχε ο πατέρας σου στο μέτωπο σου. Άνοιξε το κουτί και μην το κάνεις. Είναι το τελευταίο όχι που θα σου πω.”

Το κράτησα στα χέρια μου. Ο αντίχειρας έσπρωξε το μεταλλικό κούμπωμα και το καπάκι με το σκαλιστό τριαντάφυλλο άνοιξε αποκαλύπτοντας το περιεχόμενο του κουτιού. Την έπιασα έχοντας χάσει την αίσθηση στα δάχτυλά μου. Μια μικρή, τετράγωνη, ασπρόμαυρη φωτογραφία. Μια παρέα έξι αγοριών, κοντά στα 20 τους χρόνια. Ολόγυρα τα πάντα είναι άσπρα και όλοι τους είναι ντυμένοι με μακριά, ζεστά ρούχα. Όμορφοι, γελούν μπροστά από τον φακό πιασμένοι από τους ώμους. Ο τελευταίος στα δεξιά έχει σηκωμένο το χέρι του και δίνει την αίσθηση πως όλοι είναι έτοιμοι να πετάξουν ψηλά, εκεί που βρίσκονται τα όνειρα τους. Στην μέση εσύ. Κοιτάς εμένα και γελάς με ένα γέλιο που ποτέ ξανά δεν έχω δει. Κάτι σχηματίζεις με το στόμα σου, κάποια λέξη που καμία φωτογραφία και καμία μνήμη πλέον δε θα μπορέσει να μου πει. Η πίσω πλευρά είναι κιτρινισμένη και με ξεθωριασμένα γράμματα διαβάζω.

“Απόκριες 1959. Ενθύμιον φιλίας. Ο καρδιακός φίλος Παναγιώτης, απεβίωσε τραγικά λίγες ώρες μετά.
Δε φοβάμαι να πεθάνω. Φοβάμαι μήπως σταματήσω να ζω.”

Στάθηκα μπροστά στη σιδερένια πόρτα του ασανσέρ. Ποτέ ξανά το κενό δεν είχε τόσες εικόνες. Τα χέρια πεσμένα στο πλάι κρατούσαν από τη μία τον φάκελο και από την άλλη το κουτί με τη φωτογραφία σου. Κοίταξα ψηλά. Εκεί ήσουν λογικά. Εκεί που σε οδηγούσε ο φίλος σου με το σηκωμένο χέρι.

“Έντάξει πατέρα”, είπα καθώς οι σιδερένιες πόρτες άνοιξαν μπροστά μου.

1000 δραχμές. Ήταν κατακόκκινη, μεταλλική, με μαύρα πλήκτρα, καλά φυλαγμένη σε ένα μαύρο πλαστικό βαλιτσάκι και κόστιζε 1000 δραχμές. Ήταν εκεί, στον επάνω όροφο του μεγάλου βιβλιοπωλείου της πλατείας, ανάμεσα σε ξεχασμένα βιβλία, κίτρινους φακέλους, σιδερότυπα και χαρτιά αλληλογραφίας. Πάνω στο ξύλινο ράφι ανάμεσα σε άλλες τρεις γραφομηχανές, δυο μαύρες και μία λευκή, βρισκόταν αυτή. Κατακόκκινη, μεταλλική, με μαύρα πλήκτρα και ένα μαύρο πλαστικό βαλιτσάκι για να την μεταφέρω όπου θέλω. Στο γραφείο της αδελφής μου, στο σιδερένιο κρεββάτι του παππού, στο στενό μπαλκόνι του παραθαλάσσιου δωματίου που κάναμε οικογενειακές διακοπές. 1000 δραχμές το μήνα.
“Μα δεν θες ένα ποδήλατο; Κάτι να σου μείνει;”
Τον κοίταξα με ανάμεικτη την απογοήτευση και τον φόβο μην τυχόν και πω την λάθος λέξη και το μετανιώσει. Κάθε Παρασκευή, μετά το ραντεβού με τον οδοντίατρο, ανέβαινα στον πάνω όροφο του μεγάλου βιβλιοπωλείου της πλατείας και πέρναγα την ώρα μου μπροστά από το ξύλινο ράφι με τις τέσσερεις γραφομηχανές. Ντρεπόμουν να τις ακουμπήσω. Με το χαρτζιλίκι της εβδομάδας αγόραζα ένα καινούργιο σετ από χαρτιά αλληλογραφίας, αλλά ποτέ δεν ξόδευα όλα μου τα λεφτά. Ήθελα να τον βοηθήσω. Καθόμουν εκεί για ώρα και την χάζευα. Σκεφτόμουν το τρόπο που θα έπιανα το χαρτί και θα τοποθετούσα την άκρη του στον κύλινδρο. Τον ήχο που θα έκαναν τα πλήκτρα κάτω από τα δάχτυλά μου. Άκουγα το κουδουνάκι στο τέλος της σελίδας και την χάρη που θα πίεζα ελαφρά τον μοχλό για να την επαναφέρω στην αρχή. Τις ιστορίες μέσα στο κεφάλι μου, που έπρεπε να αποτυπωθούν με μελάνι. 1000 δραχμές το μήνα με χώριζαν από το να γίνω συγγραφέας.
“Τίποτα άλλο δεν θέλω, μόνο την γραφομηχανή.”
Ήμουν έτοιμη να δώσω την μάχη μου αν για κάποιο λόγο μου έλεγε όχι. Μπορούσε όμως να καταλάβει την αγωνία μου. Ήταν κληρονομιά δική του. Η εικόνα μου από αυτόν τα αργά απογεύματα που έπινε τον καφέ του στην αυλή και έσβηνε με το μολύβι του στίχους, τα παλιά μου τετράδια που ποτέ δεν με άφηνε να πετάξω γιατί πάντα είχαν χώρο για μια ακόμη δική του ιστορία, οι μεγαλόφωνες αναγνώσεις που με έβαζε προσεκτικά να ακούω. Όλα ήταν δικά του.
“Δεν θες την μαύρη;”
Όχι! Η μαύρη ήταν πλαστική, το ήτα φαινόταν φθαρμένο και δεν είχε βαλιτσάκι να την μεταφέρεις. Μπορεί να είχε 800 δραχμές, αλλά οι ιστορίες μου δεν γίνεται να μην έχουν ήτα. Πώς θα την σκαρφάλωνα στην ελιά της αυλής που περνούσα τα καλοκαίρια μου χωρίς το πλαστικό βαλιτσάκι; Πώς θα την πήγαινα στο σπίτι του Κωνσταντίνου όπου θα τον έβαζα να μου διαβάζει δυνατά αποσπάσματα από το Ανθολόγιο για να μάθω να δακτυλογραφώ γρήγορα;
“Όχι! Ή την κόκκινη ή καμία”, είπα με το κάτω χείλος να τρέμει από την κατάφωρη αδικία που σχηματιζόταν μέσα στο κεφάλι μου. Σε έναν κόσμο με κόκκινες μεταλλικές γραφομηχανές, οι μαύρες, πλαστικές δεν έχουν καμία θέση.
“Και τι θα γράφεις;” με ρώτησε.
“Ιστορίες”, του απάντησα αποφασιστικά. “Σαν αυτές που γράφεις και εσύ. Αφού είμαστε ίδιοι”.
Το στόμα του σχημάτισε μια ευθεία γραμμή και ανασηκώθηκε ελαφριά από την δεξιά πλευρά. Χαμογέλασε. Πάντα του άρεσε να το ακούει. Από τους γνωστούς στο δρόμο, από τους συγγενείς τις Κυριακές στο χωριό, από την μάνα μου όταν νευρίαζε με έναν από τους δυο μας.
Ήξερα ότι ήμουν κοντά. Ακούμπησα το κεφάλι μου στο χέρι του που βρισκόταν όλη αυτή την ώρα μέσα στην τσέπη του παντελονιού του. Δεν ήθελα να χρειαστεί να πω κάτι περισσότερο. Δεν ήθελα να χρειαστεί να με δει να δακρύζω. Δεν ήθελα να χρειαστεί να δει πόσο την ήθελα.
Φώναξε τον βιβλιοπώλη.
“Την κόκκινη θα πάρουμε. Για τρεις μήνες. Μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία. Και θα πάρουμε και χαρτί λεπτό και δύο μελάνια, μην τρέχουμε.”

Την έσφιξα στο χέρι μου και με το άλλο έπιασα το δικό του μέχρι το σπίτι. Δεν μου έπιανε συχνά το χέρι αλλά εκείνη την ημέρα, ήμασταν ίδιοι εγώ και αυτός.

26 χρόνια μετά, τα λεπτά χαρτιά με τις ιστορίες μου είναι πάνω στον καινούργιο μου καναπέ μια στοίβα. Τις ξαναδιαβάζω και θυμάμαι τον τρόπο που έπιανα το χαρτί και το τοποθετούσα στον κύλινδρο. Τον ήχο των πλήκτρων κάτω από τα δάχτυλα μου. Το κουδουνάκι στο τέλος της σελίδας και την χάρη που έπιανα τον μοχλό για να την επαναφέρω στην αρχή. Τον Κωνσταντίνο που μου διάβαζε δυνατά από το Ανθολόγιο. Το στενό μπαλκόνι στο Πευκί, μετά τον μεσημεριανό ύπνο και τις φρυγανιές με βούτυρο και μέλι. Το τραπέζι δίπλα στον παππού μου όσο αυτός διάβαζε ιστορίες για τον εμφύλιο. Τις φωνές της μάνας μου από το συνεχόμενο τσουκ-τσουκ που γέμιζε το σπίτι. Τους ήρωες που ζούσαν στο μυαλό μου και είχαν το όνομα Κωνσταντής, Αρίστος, κυρα Λενιώ. Τις δυνατές αναγνώσεις και τις παρατηρήσεις του.

Κάτι να μου μείνει. Αυτό μου χάρισες. Τις ιστορίες μου και το χαμόγελο σού. Μια ευθεία γραμμή που ανασηκώνεται ελαφρά από την δεξιά πλευρά.

Την ημέρα που ο Νίκος γνώρισε την Ελένη έβρεχε. Καθόλου βολικό αν σκεφτεί κανείς πως φορούσε το αγαπημένο του καρό πουκάμισο, είχε χτενίσει τα μαλλιά του προς τα πίσω και είχε φορέσει τα μαύρα, πάνινα αθλητικά του. Βγήκε από το σπίτι αναπνέοντας έναν φθινοπωρινό αέρα αισιοδοξίας, περπάτησε τρία τετράγωνα για να πάρει τον αγαπημένο του καφέ από το αγαπημένο του στέκι ακούγοντας την αγαπημένη του μουσική στα ακουστικά. Στον δρόμο χαιρέτησε την κυρία Ελπίδα στο ψιλικατζίδικο, την κυρία Χαρά στο βιβλιοπωλείο, τον κύριο Παναγιώτη στο χρωματοπωλείο και την κυρία Τασία στο κομμωτήριο της γειτονιάς του. Διέσχισε την λεωφόρο με γρήγορο αλλά αποφασιστικό βήμα όταν άλλαξε το φανάρι, χαμογέλασε στην οδηγό που σταμάτησε για να του δώσει προτεραιότητα στη διάβαση πεζών δυο δρόμους παρακάτω και αισθάνθηκε σαν σταρ του σινεμά όταν τον προσπέρασαν κρυφογελώντας δύο έφηβα κορίτσια. Και ύστερα ήρθε η βροχή.

Ο Νίκος βρήκε καταφύγιο κάτω από την ανοιχτή τέντα ενός πολύχρωμου μαγαζιού. Δεν του τράβηξε την προσοχή όμως το χαρούμενο εμπόρευμα της βιτρίνας αλλά τα μακριά μαλλιά της Ελένης μέσα σε αυτό. Ο τρόπος που οι τούφες ξεχώριζαν πάνω στο μαύρο πανωφόρι της και κινούνταν ελαφρά όταν έγερνε το κεφάλι της. Το δεξί της χέρι όταν σηκώθηκε να αγγίξει ένα παλιό ανθοδοχείο στο ράφι αλλά σταμάτησε λίγο πριν το ακουμπήσει και έμεινε μετέωρο μπροστά του. Το χαμόγελο της όταν πλησίασε ο πωλητής και της είπε κάτι που ο Νίκος δεν άκουσε. Τον τρόπο που τον κοίταζε με προσοχή όσο αυτός μιλούσε. Το περπάτημα της όταν βγήκε από το μαγαζί και στάθηκε δίπλα του, κάτω από την ανοιχτή τέντα. Τον τρόπο που δάγκωσε ελαφρά το κάτω χείλος της όταν σήκωσε το κεφάλι να δει τον ουρανό και την βροχή και τα μεγάλα μάτια της που τον κοίταξαν χαμογελαστά. Της χαμογέλασε αγχωμένα, πέρασε το χέρι του μέσα από τα βρεγμένα του μαλλιά, ίσιωσε το καρό πουκάμισο του και έψαξε μέσα του να βρει την πιο έξυπνη ατάκα για τον καιρό που είχε ειπωθεί στην ιστορία της ψιλοκουβέντας.

Την ημέρα που ο Νίκος μετακόμισε στο ίδιο σπίτι με την Ελένη ο αέρας φυσούσε σα λυσσασμένος. Καθόλου βολικό αν σκεφτεί κανείς τις αμέτρητες κούτες που έπρεπε να κουβαλήσει, κόντρα στον άνεμο. Το μικρό δυαράκι στον 4ο όροφο βρισκόταν στο τέλος μιας μεγάλης ανηφόρας που ο Νίκος δίστασε να ανέβει την πρώτη φορά που την είδε. Η Ελένη του υποσχέθηκε πως σε λίγο καιρό θα το συνήθιζε. Την πίστεψε. Ο Νίκος πίστευε ό,τι του έλεγε η Ελένη. Έσφιγγε τα δόντια και φόρτωνε στο ασανσέρ κούτες με βιβλία, κατσαρόλες και ρούχα χωρίς να μπορεί να σταματήσει να κοιτάζει την Ελένη. Την Ελένη και τον τρόπο που χόρευε ανάμεσα στο τακτοποιημένο χάος του σπιτιού τους. Το ιδρωμένο πρόσωπο της που γυάλιζε από κούραση και τα φιλιά που του έστελνε κάθε φορά που τον έπιανε να την κοιτάζει. Τον τρόπο που έβγαζε την γλώσσα στην δεξιά γωνία του στόματος της όταν δυσκολευόταν και την μικρή κραυγή νίκης όταν τα κατάφερνε.

Την ημέρα που ο Νίκος παντρεύτηκε την Ελένη ο υδράργυρος πλησίαζε τους 37 βαθμούς. Καθόλου βολικό αν σκεφτεί κανείς το μαύρο κοστούμι και τα στενά, αφόρετα, μαύρα παπούτσια του. Στο ιδρωμένο χέρι του η ανθοδέσμη ήταν πλέον δυσβάσταχτη και η μητέρα του σκούπιζε τις σταγόνες ιδρώτα από το μέτωπο του ανά δύο λεπτά. Και τι δε θα έδινε για μια παγωμένη μπύρα. Η Ελένη έφτασε λίγες στιγμές μετά, τον απάλλαξε από την ανθοδέσμη που του ζέσταινε τα χέρια, τον φίλησε τρυφερά στο στόμα και του ψιθύρισε στο αυτί λίγο πριν περάσουν την πόρτα της εκκλησίας, “σε λίγο όλα θα τελειώσουν και θα πίνουμε μπύρες”. Ο Νίκος ένιωσε την δροσιά που έφερε μαζί της, έπιασε το απαλό χέρι της και στάθηκε δίπλα της ακούγοντας λόγια που δεν καταλάβαινε αλλά ξέροντας πως όλα έβγαζαν νόημα με την Ελένη δίπλα του.

Την ημέρα που ο Νίκος περίμενε να καλωσορίσει το πρώτο του παιδί, το κρύο ήταν τσουχτερό. Καθόλου βολικό αν σκεφτεί κανείς την μικρή, κρύα αίθουσα αναμονής που ο Νίκος πέρασε 5 ατελείωτες ώρες. Το πακέτο τσιγάρα ήταν πάνω στο τραπεζάκι, μαζί με τα φυλλάδια για τις οδηγίες θηλασμού, το πρώτο σαρανταήμερο του μωρού και την επιλόχειο κατάθλιψη. Ο Νίκος μπήκε στον πειρασμό να ανοίξει ένα παράθυρο και να τα καπνίσει το ένα πίσω από το άλλο, αλλά φοβήθηκε μήπως τον πιάσουν και τον πετάξουν έξω και δεν μπορέσει να είναι εκεί για την Ελένη. Για την Ελένη που του έκλεισε το μάτι θαρραλέα πριν την πάρουν στην αίθουσα τοκετού και σχημάτισε τη λέξη ‘Σ’αγαπώ” λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες πίσω της. Για την Ελένη που του έδινε θάρρος μέσα στο αυτοκίνητο και του έσφιγγε το χέρι πάνω στις ταχύτητες, λέγοντας του πως όλα θα πάνε καλά. Για την Ελένη που έκλαψε στην αγκαλιά του και τον έσφιγγε από φόβο μήπως χάσει και αυτόν.

Την ημέρα που ο Νίκος έκλεισε την πόρτα του δωματίου τους και άφησε την Ελένη να ξεκουραστεί, το χιόνι έπεφτε βαρύ. Καθόλου βολικό αν σκεφτεί κανείς την ανάγκη του να δει τον ήλιο που είχε μέρες να αντικρύσει μέσα και έξω από το σπίτι. Κάθισε στα σκοτεινά και άκουσε την ησυχία για πρώτη φορά. Έμεινε εκεί για βδομάδες, ξεχνώντας μερικές φορές ακόμη και τον ήχο της φωνής της. Άνοιγε την πόρτα κάθε τόσο, αλλά στο σκοτάδι δεν μπορούσε πλέον να την διακρίνει. Της έπιανε το χέρι, της ετοίμαζε τα αγαπημένα της φαγητά, της διάβαζε τα νέα από τον κόσμο, την σήκωνε να περπατάει, την κρατούσε όρθια όσο έπλενε το πρόσωπο της, της χτένιζε τα μαλλιά και της έλεγε πόσο όμορφη είναι. Το πρώτο της χαμόγελο ήρθε απροσδόκητα, αθόρυβα, Την βρήκε όρθια στην μέση της μικρής κουζίνας και μέσα στην ησυχία τον αγκάλιασε, ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του και οι δυο τους χόρεψαν ενωμένοι, παραδομένοι ο ένας στον άλλον, ένα τραγούδι που μόνο αυτοί άκουγαν.

Ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος την ημέρα που ο Νίκος και η Ελένη περπατούσαν κατά μήκος της θάλασσας. Τα ελαφριά τους βήματα άφηναν ανεπαίσθητα σημάδια στην ψιλή άμμο και τα πιασμένα τους χέρια βαθιά σημάδια μέσα τους. Δεν μιλούσαν. Ο αέρας που φυσούσε θα έπαιρνε τις λέξεις μακριά έτσι και αλλιώς. Η Ελένη σήκωνε το πρόσωπο της προς τον ήλιο και κλείνοντας τα μάτια σχημάτιζε ένα χαμόγελο που μόνο εκείνη η στιγμή θα μπορούσε να της προσφέρει. Ο Νίκος την κοιτούσε κάθε τόσο. Σε μια ζωή γεμάτη άβολες στιγμές, τα μακριά της μαλλιά, ο τρόπος που δάγκωνε το κάτω χείλος της όταν κοίταζε τον ουρανό, οι μικρές κραυγές νίκης κάθε φορά που κατάφερνε κάτι, το χέρι της πάνω στο δικό του στις ταχύτητες του αυτοκινήτου, οι ματιές που του έκανε όταν τον κοίταζε από απέναντι, ο τρόπος που ακουμπούσε το κεφάλι της στην αγκαλιά του και το ένα και μοναδικό τραγούδι που χόρευαν αργά στην μέση της μικρής τους κουζίνας, του έδιναν την δύναμη να τις ξεπερνάει.

Δεν υπήρχε τίποτα άβολο σε αυτή την αγάπη.