Κρατούν ό,τι φαίνεται
και μένουν όταν όλα αλλάζουν.
Είναι η αντοχή που δεν φαίνεται
μέχρι να χρειαστεί.
Είναι το μέσα
που κάνει το έξω να είναι δυνατό.

Στο rizesmou θα διαβάσεις ιστορίες δύναμης, μεταμόρφωσης,
αργής μετατόπισης και ραγδαίας αλλαγής.
Ιστορίες αληθινές, φανταστικές και βιωμένες, 
σκέψεις
και τον τρόπο που νιώθω τον κόσμο γύρω μου.
Ίσως βρεις ένα κομμάτι σου,
μια δική σου ιστορία,
μια ρίζα μπλεγμένη ανάμεσα στις λέξεις μου.
Η ρίζα μου

Καρτερώ:
αντέχω, υπομένω και περιμένω
χωρίς να καταρρέω
μέχρι να μπορέσει κάτι να σταθεί.

Στο καρτερώ θα βρεις ιστορίες που αγγίζουν την ψυχική υγεία μέσα από ανθρώπινες στιγμές. Ιστορίες για το άγχος, τον φόβο, την απώλεια, την κρίση, την ευαλωτότητα, αλλά και για τη δύναμη που χτίζεται αργά, χωρίς θόρυβο.

Δεν είναι κείμενα συμβουλών ούτε απαντήσεις. Είναι αφηγήσεις για όσα περνά ένας άνθρωπος εσωτερικά, για όσα αντέχει, για όσα τον αλλάζουν και για όσα τον βοηθούν να σταθεί ξανά.

Καρτερώ

Ιστορώ:
δίνω μορφή σε όσα έχουν μείνει μέσα
είναι η στιγμή
που αυτό που δούλευε σιωπηλά
βρίσκει τρόπο να ειπωθεί.

Στο ιστορώ θα βρεις ιστορίες για ανθρώπους, σχέσεις, τόπους και στιγμές που άφησαν κάτι πίσω τους. Άλλες αληθινές, άλλες φανταστικές και άλλες κάπου ανάμεσα στα δύο.

Είναι ιστορίες για όσα χάνονται, για όσα επιστρέφουν, για όσα μένουν μέσα μας περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε. Για μικρές λεπτομέρειες που περνούν απαρατήρητες, για βλέμματα, σιωπές, αποχαιρετισμούς, συναντήσεις και όλα εκείνα που συνθέτουν την ανθρώπινη εμπειρία.

Εδώ οι ιστορίες δεν προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις. Προσπαθούν μόνο να σταθούν για λίγο μέσα στον χρόνο και να κρατήσουν κάτι αληθινό πριν χαθεί.

Ιστορώ

Αν δεν ξέρεις πού να πας, ξεκίνα από εδώ

  • Ωδή σε ένα βράχο
    Σκέψεις για τον πανικό, την αγάπη και τη διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που σε αντέχουν και σε εκείνους που στέκονται δίπλα σου — σταθεροί σαν βράχος.
  • Κλωστή
    Σε μια κηδεία που μύριζε λιβάνι και ελληνικό καφέ, μαθαίνει πως η φροντίδα είναι το μόνο που μένει.
  • Χωρίς αναχώρηση
    Σε έναν μικρό επαρχιακό σταθμό λεωφορείων, ο Περικλής γράφει όσα αφήνουν πίσω τους οι ταξιδιώτες.