Σήμερα μου τελείωσε η ρίγανη.
Την κρατούσα στο δεξί ντουλάπι με τα μπαχαρικά, και κάθε φορά που άνοιγα το βαζάκι άνοιγα και την πόρτα του υπογείου που περνούσες τα ζεστά καλοκαιρινά μεσημέρια, λύνοντας σταυρόλεξο ή διαβάζοντας ποίηση ανάμεσα σε βιβλία και ανάποδα κρεμασμένα ματσάκια τσαγιού και ρίγανης.

Σήμερα μου τελείωσε η ρίγανη.
Την κουβαλούσα από σπίτι σε σπίτι, ενθύμιο της νιότης σου. Όταν στην φαντασία μου σε έβλεπα να σκαρφαλώνεις στους γυμνούς βράχους του βουνού για να την βρεις. Όταν τα κατορθώματα σου ήταν μεγαλύτερα από τα λόγια ενός παιδιού και ενώ σε έβλεπα να ξεμακραίνεις και να με αφήνεις πίσω με την πρώτη δροσιά της μέρας, ποτέ δεν μίκραινε μέσα μου η μορφή σου.

Σήμερα μου τελείωσε η ρίγανη.
Και άκουσα ξανά τον ήχο του αυτοκινήτου στην ανηφόρα του σπιτιού που σήμαινε επιστροφή. Ιδρώτας, κούραση, ηλιοκαμμένα χέρια και λευκές ρυτίδες γύρω από τα μάτια. Και έπειτα γοργές κινήσεις για να την αρμαθιάσουμε καθισμένοι στην αυλή.

Σήμερα μου τελείωσε η ρίγανη.
Την χρησιμοποιούσα με φειδώ, όπως με έχεις μάθει. Όταν την πήρα δεν ήξερα πως θα ήταν η τελευταία φορά που ανέβηκες το βουνό βρίσκοντας μέσα σου ένα ψήγμα νιότης. Έμαθα να την μοιράζομαι και να την κάνω φροντίδα, όπως με έχεις μάθει.

Σήμερα μου τελείωσε η ρίγανη.
Και θρήνησα πάνω από το άδειο βαζάκι τις μυρωδιές και τις γεύσεις που μοιραστήκαμε. Και την μορφή σου, που όσο και αν ξεμακραίνει, ποτέ δεν θα μικρύνει μέσα μου.