Νοέμβριος 2018
Η φίλη μου είχε χάσει κάποιον.
Δεν ήταν ακόμα φίλη μου, αλλά το είδα στο χαμόγελο της πως αυτή η λίγο διαφορετική κοπέλα θα μου ταίριαζε. Φαρδιά παντελόνια, σγουρά μαλλιά, πρόσωπο γεμάτο αναμνήσεις και αδημονία για να φτιάξει καινούριες. Μίλαγε δυνατά, έκανε ερωτήσεις, έμπαινε μπροστά στο καινούριο και σε κοίταζε κατευθείαν στα μάτια. Όμως είχε χάσει κάποιον… Και ήρθε σε επαφή με το mothership, γύρισε για όλα αυτά που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος για να είναι καλά…αγάπη, φίλους, γεμάτο στομάχι με μαμαδίστικα φαγητά και χρόνο να κάνει τα πράγματα που αγαπάει.
Μαζεμένες σε κύκλο στο διάλειμμα του μαθήματος η κάθε μία από εμάς περιμέναμε τη σειρά μας για να συστηθούμε. Λίγα λόγια για τη ζωή που μας έφερε ως εκείνη τη στιγμή. Ανύπαντρες, παντρεμένες, μικρές, μεγάλες, όλες ήμασταν εκεί την κατάλληλη στιγμή.
“Είμαι η Ε. και ήρθα πίσω μετά από 17 χρόνια γιατί πέθανε ο γκόμενος μου”.
Νομίζαμε πως μιλούσαμε για τον θάνατο. Στην πραγματικότητα μιλούσαμε για το πώς να ζούμε.
Κρατάς λίγο την ανάσα σου και σε δευτερόλεπτα η εκπνοή γίνεται συμπόνοια, φόβος, λύπη και έκπληξη. Έκπληξη γιατί αυτή η δήλωση δεν είχε την αύρα του θανάτου. Είχε την αύρα της ζωής. Κάποιος πέθανε και κάποιος προσπαθούσε να ξαναγεννηθεί.
Οι λεπτομέρειες ήρθαν συνοδεία κρασιού. Δεν υπήρχε κόμπιασμα στη φωνή. Δεν υπήρχε κλάμα. Υπήρχαν γέλια, αναμνήσεις, πικρία, και λίγος θυμός. Η μουσική υπόκρουση δεν ταίριαζε με αυτή των χολιγουντιανών ταινιών. Ήταν εύθυμες καμπάνες, τρομπέτες, σαξόφωνα και ηλεκτρικές κιθάρες. Το κορμί ήταν ανοιχτό, τα χέρια ψηλά και ο χορός είχε τα βήματα του σουίνκ! Έτσι μνημονεύαμε το γκόμενο της Ε. και πάντα η εκπνοή είχε συμπόνοια, θαυμασμό και έκπληξη.
Αρκετές γνωριμίες μετά και αρκετές αναφορές στον γκόμενο που πέθανε η ερώτηση της ήρθε ξαφνικά.
“Μήπως χρησιμοποιώ το θάνατο του για να με λυπούνται οι άλλοι; Για να τους εκπλήσσω; Για να γίνω πιο ενδιαφέρουσα; Μήπως πρέπει να το σταματήσω;”
Πριν από 4 χρόνια έπαθα μια κρίση πανικού. Μήπως πρέπει να σταματήσω να θεωρώ πως άλλαξε η ζωή μου μετά από αυτό; Μήπως τελικά δεν το “έπαθα”;
Πριν από 4 χρόνια έγινε μια κρίση πανικού. Η ζωή μου άλλαξε όπως ήταν αναμενόμενο και φυσιολογικό να αλλάξει μια ζωή στο πέρασμα 4 χρόνων.
Πόσο με εξυπηρετεί να λέω στον εαυτό μου και στους άλλους για αυτό. Να το παρουσιάζω σαν κομβικό σημείο της ζωής μου. Αυτή τη μία νύχτα που άλλαξε η ζωή μου; Γιατί να μην ήταν η νύχτα που τελείωσα το σχολείο; Που κοιμήθηκα πρώτη φορά στο δικό μου σπίτι; Που πήγα στο εξωτερικό; Που έκανα το πρώτο μου τσιγάρο; Που κόλλησα την πρώτη μου γρίπη; Γιατί εκείνη η νύχτα να μου καθορίσει τη ζωή; Και γιατί να πιστεύω πως αυτό που έγινε ήταν αναγκαστικά κάτι κακό;
Πριν από 4 χρόνια, έγινε μια κρίση πανικού. Και η μέρα που γεννήθηκα ήταν η μέρα που άλλαξε η ζωή μου.