Iούνιος 2018

Την ενοχλούσε η μύτη του…Ήταν μεγάλη, και πάντα εκεί! Και πού θα μπορούσε να πάει βέβαια μια μύτη, αλλά αυτή η συγκεκριμένη μύτη, ήταν τόσο μεγάλη και απλωμένη που ήταν πάντα εκεί…στο οπτικό πεδίο του, ακριβώς ανάμεσα στα μάτια. Και το γονίδιο που σε κάνει να ξεχνάς την ύπαρξη της μύτης ακριβώς εκεί, στο οπτικό πεδίο σου, ακριβώς ανάμεσα στα μάτια, αυτή τη φορά τα είχε βρει σκούρα!

Τον παρατηρούσε να μιλάει άνετα και μάλιστα μερικές φορές, όταν την κοίταζε στα μάτια, όρκο έπαιρνε πως αποκλείεται να την έβλεπε με μια τόσο μεγάλη μύτη. Αλλά αυτός δεν φαίνεται να ενοχλούταν. Μίλαγε φυσιολογικά, γέλαγε, ήτανε εκφραστικός και μάλιστα μερικές φορές την έβαζε και στην κουβέντα, την μύτη του, πιάνοντας την και ξύνοντας την.

Επικεντρώθηκε στην κουβέντα τους. Το θέμα ήταν ενδιαφέρον, η βραδιά γλυκιά, το κρασί δροσερό, τίποτα δεν χρειαζόταν να χαλάσει την ατμόσφαιρα. Καμία σκέψη, κανένας φόβος και πανικός, καμία μύτη. Να το πάλι…μύτη! Μα πραγματικά δεν τον ενοχλεί; Είναι εκεί, και είναι μόνιμη! Δεν είναι από αυτές τις ενοχλήσεις που μπορείς να ξεφορτωθείς! Ένας θόρυβος που κλείνεις της πόρτα και σταματά, ένας πόνος που παίρνεις παυσίπονο και φεύγει, μερικά κιλάκια που κάνεις δίαιτα και εξαφανίζονται. Είναι μία μύτη…και χωρίς αυτή δεν μπορείς να αναπνεύσεις! Και αν δεν αναπνεύσεις, παθαίνεις ασφυξία, και αν πάθεις ασφυξία πεθαίνεις. Άρα είναι μία ενόχληση που όσο και αν σε ενοχλεί, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να την ξεφορτωθείς! Μία μόνιμη ενόχληση που οδηγεί σε αδιέξοδο, σαν αυτά τα αδιέξοδα που προκαλούν τις κρίσεις πανικού, τον πανικό που πολεμάς με νύχια και με δόντια και του ξεφεύγεις σε κάθε γωνία και τώρα….να κάτι που δεν είχες σκεφτεί, να κάτι που δεν μπορείς να πολεμήσεις! Πιες..πιες να ξεχαστείς, να μουδιάσει το μέσα σου.

“Ή δική μου μύτη με ενοχλεί;”
Πυροτεχνήματα, εκρήξεις, βαρελότα, κροτίδες, σειρήνες πυρκαγιάς, συναγερμοί, όλα άρχισαν να χτυπάνε μέσα στο κεφάλι της!

Γιατί αυτή η σκέψη; Γιατί τώρα; Γιατί πάλι;

Μα φυσικά και σε ενοχλεί! Είναι εκεί, πάντα εκεί, στο οπτικό πεδίο σου, ακριβώς ανάμεσα στα μάτια!

“Ψυχραιμία, εσένα δεν είναι τόσο μεγάλη, σε λίγα λεπτά ο εγκέφαλος σου θα την ξεχάσει.”
“Ναι…αλλά ο δικός σου ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί όπως του μέσου ανθρώπου. Εσύ τώρα θα εστιάσεις εκεί, στην μύτη που δεν μπορεί να φύγει, και ο μικρός πανικός θα στήσει πάλι αντίσκηνο.”
“Φυσικά και όχι, και αυτό όπως και όλα τα υπόλοιπα, θα περάσει, θα ξεχαστεί, και όλα θα γίνουν φυσιολογικά, όπως τόσο πολύ λαχταράς και θες! Θα ξαναγίνεις ένας φυσιολογικός άνθρωπος που όταν βλέπει μία μύτη, βλέπει απλά μία μύτη και όχι μια αφορμή για κρίση πανικού!”

Άναψε τσιγάρο, μιλώντας και ταυτόχρονα μετρώντας πόση ώρα πέρασε χωρίς να σκεφτεί το αδιέξοδο που είχε πέσει! Σχεδόν ένα λεπτό…είναι πάρα πολύ καλά! Το ένα θα γίνουν δύο, τα δύο πέντε και τα πέντε, μέρες ολόκληρες!

Αποφάσισε να την κοιτάξει! Ναι να την κοιτάξει, τι μπορούσε να πάθει; Έκλεισε με τρόπο το αριστερό μάτι και την είδε από δεξιά, έκλεισε το δεξί και την είδε από αριστερά! Ήταν μικρή, ελαφρώς ανασηκωμένη στην άκρη και λίγο ιδρωμένη! Ε λογικό…με τόσο πανικό! Αν κατέβαζε το βλέμμα χαμηλά και αλληθώριζε, την έβλεπε σχεδόν τρισδιάστατη. Αν πάλι ανέβαζε τα μάτια χανόταν από το οπτικό της πεδίο.

Πάντως όφειλε να το παραδεχτεί! Είχε ωραία μύτη! Δεν της έδινε ποτέ πολύ σημασία. Ήταν πάντα εκεί, αλλά ποτέ δεν την παρατηρούσε. Ήταν βλέπεις και αυτό το γονίδιο που σε κάνει να ξεχνάς την ύπαρξη της. Παραμελημένο όργανο.

Επικεντρώθηκε και πάλι στην κουβέντα. Φοβήθηκε πως με τόσες ματιές και γκριμάτσες θα την ρώταγε αν ήταν καλά. Το τσιγάρο τέλειωσε, το κρασί επίσης και η μύτη του τώρα δεν φαινόταν τόσο μεγάλη. Δέκα λεπτά χωρίς να σκεφτεί την μύτη. Ή μάλλον, δέκα λεπτά χωρίς να πάθει πανικό που σκέφτηκε την μύτη.

Τελικά η φύση είναι μεγαλειώδης. Αυτή ήταν η τελευταία σκέψη της. Σου δίνει κάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πρόβλημα, αλλά σε αντίποδα σε εξοπλίζει με κάτι για να μην το αντιλαμβάνεσαι σαν πρόβλημα. Γονίδια, λογική, χιούμορ, συνήθεια. Και έτσι κάθε μικρή αφορμή για έναν μεγάλο πανικό, μένει μικρή και άνιση μπροστά στο μεγαλείο του ανθρώπινου νου και το ένστικτο επιβίωσης. Και αν μερικές φορές δε νιώθεις φυσιολογικός, να κοιτάς την μύτη σου. Είναι πάντα εκεί, στο οπτικό σου πεδίο, ακριβώς ανάμεσα στα μάτια σου και είσαι τυχερός που την έχεις! Και αν σε ενοχλεί όταν την βλέπεις, να σκέφτεσαι πως τουλάχιστον εσύ, της δίνεις και λίγη σημασία..

Το ποτήρι ξαναγέμισε, το τσιγάρο άναψε πάλι και η μύτη εξαφανίστηκε!